پنج شنبه ها

کسایی مثل من که تو سن کم یکباره مسیر زندگیشون تغییر میکنه زندگیرو بایه نگاه دیگه ای میبینن

خیلی چیزا براشون مهم نیست

براشون شرافت و مهربان بودن و انسان بودن تو اولویت های زندگیه

بماند که تو ایران ما همه جور ادمی هست

بیماری داشتم که کندورومالاسی داشت

ده جلسه کلی درمان براشون داشتم

همه همتم گذاشتم که پاهای مریصم برگرده به حالت نرمال

اخرین جلسه قدرت عضلاتش که دیدم خیلی خوب شده بود

کشکک هاش سرجاش اومده بود و تیلت و شیفتش برگشته بود

اما یک ورم بزرگ.کنار لترال زانوشون بود

نمیدونم باپاش چیکارکرده بود

اما جلسه اخر گفتم.من نتونستم خوبت کنم

استادم گفت نترس ازینکه به بیمارت ناتوانی تو معالجه بگی

سخت بود برام

اولین بار بود برام

اماگفتم

اینروزا دلگیریهام خیلی زیاد شد

دلتنگی برای ادمای زندگیم

برا اشتباه کردنام

برای اعتمادام

جوونیم که اشتباه کنیم

امادعای پدرمه که روپاهام ایستادم

دعای پدرمه که دارم ادامه میدم

سختمه تنهایی

سختممه دست خالی

اما محکم ادامه میدم

از وقتی دخترم مریم اومده تو زنذگیم حال هوام فرق کرده

برام دیگه ادامه دادن این زندگی اروم و کمک کردن به هم نوعام.مهمه

سلامتی مادرم

وقتی روپوشم میپوشم و اماده رفتن میشم ذوقمو میکنه

سختی راه زیاد بوده اما وقتی ذوق مامان میبینم همه چیز یادم میره

دعام کنید این هوای دلگیر دلِ من هم افتابی بشه

دعام کنید ازین تنهایی بی سروته بیرون بیام دیگه ادامه مسیرِ تنهایی سخت شده برام

دوستتون دارم

در پناه حق

باکس گل...